من و صداش

صداشو میشه هر روز چندین بار شنید، بهش گوش کرد، و آروم و آهسته، با لبخندی که نشون از شیرینی این لحظه ها داره، دلتنگیا رو پس زد...

بعضی وقتا صداش بغض داره، لحنش موج به دل میندازه. اگه بخوای صداشو نقاشی کنی، میشه عینِ سنگفرشِ یه خیابونِ خلوتِ پاییزی که بارون شسته باشدش. بعضی وقتا صداش محکمِ و آدمو یاد درختای پیرِ جنگلای شمال میندازه. بعضی وقتام نرمِ و مخملی، مثل گلبرگای لطیف قَرَنفُل.

صداش هر طوری که باشه، تو هر حالتی، گوش نوازه، دلُ می بَره.

صداش هر طوری باشه، تو هر حالتی، مشتاق شنیدنشم.

بی چای، بی بارون، بی کافه...بی همه ی دنیا

                           من و صداش...فقط من و صداش...

/ 4 نظر / 37 بازدید
اقلیما

یه نفس عمیق ! فقط یه نفس عمیق! بعد از تموم حسایی که گفتی! تا همه ی این حسا حک بشه تو مغز و دلت .... [ماچ][لبخند]

فاطمه زاهدی

سلام خانومم ای جاااااااانم ... خدا حفظشون کنه البته اگه شخصیت این پست وجود خارجی داشته باشه ... حس و حال جمله هاتو دوووووست دارم عزیز دلم[گل][قلب]

سرشار

عین ِ سنگفرش یه خیابون خلوت پاییزی که بارون شسته باشدش ... چه حنجره ی پاکی ...

فائزه

صاحب این صدا فقط یک نفر می تونه باشه....!!!!!!!![نیشخند][نیشخند][چشمک]