سلام ای پیامبر خوبی و رحمت!

این شنبه نامه ی آخر است

هرچه می گردم،کلامی برای پایان نمی یابم

و هرچه می خوانم،باز به ابتدای راهی تازه می کشانی ام...

این شنبه نامه ی آخر است ولی پایان نیست

برای همین به بهشت نهج البلاغه ی امیر لبخند و عشق قدم گذاشتم

تا از زبان وصی حق تو درباره ات بشنوم و دیدم پیش رو دریاست:

«برای تو بسنده است رسول خدا(ص) را مقتدا گردانی

و راهنمای شناخت بدی،و عیبهای دنیا،

و خوارمایگی و زشتیهای فراوانش بدانی

که چگونه دنیا از هرسو بر او درنوردیده شد،و برای دیگری گستریده،

از نوش آن نخورد، و از زیورهاش بهره نبرد...

پس به پیامبر پاکیزه و پاک خود اقتدا کن

که در او خصلتی است آن را که زدودن اندوه خواهد،

و مایه ی شکیبایی است برای کسی که شکیبایی طلبد؛

و دوست داشته ترین بندگان نزد خدا کسی است

که رفتار پیامبر را سرمشق خود کند، و به دنبال او رود...

از دنیا چندان نخورد که دهان را پر کند،

و بدان ننگریست چندانکه گوشه ی چشم بدان افکَنَد...

و چون دانست خدا چیزی را دشمن می دارد،آن را دشمن داشت

و چیزی را که خوار شمرده آن را خوار انگاشت

و چیزی را که کوچک شمرده،آن را کوچک داشت...

همانا خدا محمد(ص) را نشانه ای ساخت برای قیامت

و مژده دهنده به بهشت و ترساننده از عقوبت...

پس چه بزرگ است منتی که خدا برما نهاده،

و چنین نعمتی به ما داده:

پیشروی که باید او را پیروی کنیم

و پیشوایی که پا بر جای پای او نهیم...(ان شاءالله)»*

*نهج البلاغه مولی الموحدین علی(ع)-خطبه ١۶٠-ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی