فیروزه باران

من همان تار کهنه ام که هنوز زخمه های تو در تنم جاری ست...*

زهرا ابراهیم پور — Sun, 08 Apr 2012 07:45:52 GMT

من و سکوت سر در گریبان هم فروبرده ایم و گمان نکنم به این زودی خیال داشته باشیم از هم دل بکنیم...

نوشته هایم را هم فقط برای خودم می خواهم.خودخواهی ام را به بزرگواریتان خواهید بخشید...

...قسم می خورم به هجرت ِ ماه

که نخستین منزل خود را

هرگز از یاد نخواهم برد.**

*زهرا محدثی خراسانی

**سیدعلی صالحی

بیست و هشت

زهرا ابراهیم پور — Sun, 18 Mar 2012 13:29:34 GMT

دوربین مدام زوم اوت میکنه ولی هنوز گوشه ی اون تصویر،من تو رو می بینم،با همون پیراهن سفید چارخونه و شلوار جین و دستی که تکون نمیدی و لبخندی که مختصاتش یادم نمیاد...

به همین سادگی یه سال دیگه گذشت.می بینی؟منم مثل تو با اومدن بهار یه سال پیر شدم.خیالی نیست،پیر شدنم قشنگه نه؟مطمئن باش از این فاصله خطوط هیچ چهره ای قابل دیدن نیست!

بذار همین طور که تصویر دور و دورتر میشه،و چهره ی تو محو ومحوتر،نگاهمو ازت بگیرم و بدوزم به اون پرده ی مشکی،به خطوط زری دوزی شده ی روش،به چهاردیواری که قامت و قدمای آسمونی بهش آبرو داده،به سنگایی که لبهایی مقدس بهشون بوسه زده...و همراه صدای تو که از دوردست به گوشم میرسه و منو تا کنار حرم پرواز میده،زمزمه کنم:

که یکی هست و هیچ نیست جز او

وحدهُ لا اله الا هو...

پ.ن:نوروز به همگی مبارک!دعاتون می کنم...دعام کنید.

پ.ن.2:آدم تو روز تولدش لزوماٌ شاد نیست!

پ.ن.3:این پست،زمین تا آسمون با چیزی که قرار بود باشه،فرق داره.همه چیز ناگهان اتفاق افتاد!

پ.ن.4:جز شُکر چه دارم به درگاهت آورم؟/خدایا شُکر!

منو رها کن از این فکر تنهایی...

زهرا ابراهیم پور — Wed, 14 Mar 2012 14:36:42 GMT

خدایا اجازه میدی برم یه کم بمیرم؟

قول میدم از یه کم یه اپسیلونم بیشتر نشه! میشه؟!

آهوها

زهرا ابراهیم پور — Sat, 10 Mar 2012 16:54:39 GMT

هرچه می دوم تا بگیرم این کلمه های فراری را،کمتر دستم بهشان می رسد!

می خواهم کمی از این همه حرف نگفته را بگویم اما حرفها،رمه های آهو می شوند.

چون باد می دوند و از چشمم دور می مانند.

به جنگل می روند و پای چشمه به تماشای خود می ایستند.

بالای کوه می روند،جست و خیز می کنند و برای شادمانی شان به انتظار بهار نمی نشینند.

حرفهای نگفته ام به دشت می روند،جفت می گیرند و بچه هم می زایند...

و من هنوز که هنوز است در پی حرفهای نگفته ام،پشت بوته ها نیم خیز می شوم،

دوربین شکاری ام را به دست می گیرم و رمه های آهو را تماشا می کنم و تنها تماشا...

سراسر حسرتم که از این همه آهوی تیزپای ظریف،حتی یکی برای من نمانده!

احساس من این روزها،احساس پلنگی است، ناکام در شکار آهوی دلخواهش.

پ.ن.یک:و هی زمزمه می کنم و هی زمزمه می کنم:

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی/در من اثر سخت ترین زلزله ها را...

پ.ن.دو:شنبه ها ،شنبه نامه ها،انتظار برای رادیو 7 و رشید کاکاوند و فال حافظ...

چشمانت

زهرا ابراهیم پور — Sun, 04 Mar 2012 16:42:45 GMT

به میم.الف عزیزم که چشمها را می خواند....

وقت غزل من شد در نی نی چشمانت

یک مطلع طوفانی ست گل چینی چشمانت

لبخند بزن تا من در آینه ات هستم

بند است دل ِ تنگم بر چینی چشمانت

انگار نمی بینی از عشق تو می افتم -

هر بار چنین در سرپایینی چشمانت

آن شعر بلندت را آن قدر نخواندی تا-

افسانه ی شب هم شد پروینی چشمانت

تا بوده همین بوده:

من چاک کنم سینه،

تو سیب بگردانی در سینی چشمانت

دست غزلم رو شد در سیر نگاه تو

آن قدر هنر دارد کف بینی چشمانت!

14 اسفند 90

دلگیرم

زهرا ابراهیم پور — Thu, 23 Feb 2012 17:02:23 GMT

از واژه ها نه،از خودم دلگیرم!

از اینکه با تو بد شدم دلگیرم

من کوچه ها رو تا ته شب رفتم

از روز و شب،از عشق هم دلگیرم

پ.ن:قرار است بیایم؟قرار است بروم؟نمی دانم...

کلمه هایت را بیاور!

زهرا ابراهیم پور — Sun, 19 Feb 2012 18:59:22 GMT

بدعادتم کرده ای

هر پنجشنبه عصر

بساط شیرینی و شیر

به راه،

پشت میزی دو نفره

مطابق معمول

برایم شیر بریز

شیرینی اش زبان تو!

آذر 90

ای دریغ و حسرت همیشگی

زهرا ابراهیم پور — Mon, 13 Feb 2012 18:58:16 GMT

تا حالا شده کسی را که هیچ وقت از نزدیک ندیده ای و هرگز باهاش هم صحبت نشده ای چنان دوست بداری که احساس کنی قلبت با شنیدن اسمش می افتد کف پایت؟ چنان لحظه هایت با حضور و یادش عجین شده باشد که فکر کنی اگر یک روز این بی قراری نباشد می میری،چنان دلتنگش باشی که نخواهی آفتاب دربیاید مگر وقتی که لبخندش را و تمام بودنش را برق آفتاب روشن کرده باشد؟

این روزها سخت دلتنگ کسی ام که برایش اینچنین بوده ام.مثل ماری شده ام که از شدت درد به خود می پیچد یا مثل ماهی ای که دور از آب،بالا و پایین می پرد و بعد خودش را محکم به زمین می کوبد.

دلتنگ کسی ام که عاشقش بوده ام و او در عین نبودنش،شدیداً هست ِ زندگی ام شد،یک آه شد -یک حسرت و افسوس همیشگی،یک بغض ِ خوگرفته با گلو،یک شعر بلند بی واژه.

کسی که وقتی می خواهم صدایش کنم،کنار نام کوچکش باید"آن کلمه" را بگذارم تا آرام بگیرم و آرام اشک بریزم و آرام درگوشش حرف دلم را نجوا کنم.

کسی که این روزها ندیدنش برایم از همه ی سالهای قبل سخت تر شده و مدام و پشت سرهم از او خواندن و از او نوشتن و برایش دلتنگی کردن،آسان تر!

دلم می خواهد پرتاب شوم به روزهای دست کم ده سال قبل.آن وقت ها که شور نوجوانی ام را با او جشن گرفته بودم.تا ته کتابهای عاشقانه دنیا،تا انتهای روشنی چشمهای خیس با او رفته بودم.من یاد می گرفتم و مست می شدم.من از او چیزها یاد می گرفتم و از عطر خوش حضور او چنان مست می شدم که گلها را،باران را،پروانه ها را و همه چیزهای خوب دنیا را در او می دیدم.همه زیبایی ها را در کلام او می جستم.جاهای خالی و نقطه های خاموش را صدای او پر می کرد.در دلم به جای دلتنگی های گاه و بیگاه،ترانه های او می نشست.من صدای او را روزی در باران شنیده بودم.یا شاید هم تصور می کردم که صدای او را شنیده ام،شاید در جایی مثل خواب...

من صدای او را در بیداری،سالها بعد شنیدم،وقتی که شعر می خواند:

می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را

می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آنچنانکه درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی ،می آفرینمت

چونانکه التهاب بیابان سراب را...

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

ناگهان تصویرهایی طول و عرض ذهنم را پیمودند و چیزی انگار در قلبم فرو رفت!

دیر رسیده بودم،خیلی دیر!

قیصر،آه ِ همیشگی ام شده بود...

آوا

زهرا ابراهیم پور — Sat, 11 Feb 2012 21:53:46 GMT

رنگ می زنی به شب من باز...فیروزه ای خالص!

نامت را از قلبم شنیده ام.دیگر خودم را به آن راه نمی زنم.

این آوا که در سرم می پیچد،من از خود بی خود می شوم، بابا!

بابا!

با من حرف بزن

با من از چیزی مثل باران

مثل تشنگی نیلوفر

مثل شبهای عجیب دلتنگی حرف بزن.

قلبم را بخوان به آرامش

دستم را بخوان به نوشتن...فقط از تو برای تو نوشتن.

نه،باز هم این نامه،نامه نشد.مگر اشک می گذاردم؟

کلمه هایم به جمله شدن نرسیده،بغضشان می ترکد

و می دانم تو سلام گفته ای

سلام عزیزدلم!

............

پنج شنبه های بارانی

زهرا ابراهیم پور — Thu, 02 Feb 2012 19:18:22 GMT

آیینه ای برابر عالم گذاشتم

چشمان تو!

پ.ن:بغض آیینه رو بشکن/منو تکه تکه تر کن/از ترانه هام ببار و/تا ته چشام سفر کن...

پ.ن.دو:سکوت...بغض...گریه...