اول شب است،دمی بعد از اذان.

مرد تاکسی دار بغل خیابان پارک کرده،

نگاهش را به نقطه ای نامعلوم دوخته،

صدای ضبط تاکسی اش از دور شنیده می شود

شهرام ناظری است

که می خواند:

درد بی دردی علاجش آتش است

درد بی دردی علاجش آتش است...